Ετσι και αλλιως

"Ετσι και αλλιως,να επιστρεψω δεν μπορω, σ´εναν παραδεισο που μ´εδιωξε και να'μαι!"

-Σ´αγαπω αλλα κατι λειπει.Πρεπει να φυγεις.
-Το ξερω οτι ετσι πρεπει να γινει.Εφταιξα...
-Δεν θελω να σε στενοχωρησω,αλλα κατι πρεπει να κανουμε.Δεν μπορω 2 χρονια τωρα.
-Δεν θα σ´αφησω ποτε.Ακομα και αν φυγω θα ειμαι παντα δικος σου.Καλυτερα να μεινουμε χωρια λιγο καιρο,παρα για ολη μας την ζωη.
-Ετσι ακριβως...

Και καπως ετσι,το "ξωτικο" χαθηκε...

To be continued...

Η επι-στροφη

Περασε καιρος.
Εχω πολλα να γραψω.
Σαπισαν μεσα μου οι λεξεις δυο χρονια τωρα.
Περασε ο καιρος.
Τα πραγματα αλλαξαν.
Αλλαξα και εγω ο ιδιος μεσα σ'αυτα τα 2 χρονια.
Περασε ο καιρος.
Πιο ωριμος πλεον.
Αποφασισα να γυρισω στην αγκαλια που μ'αγαπησε.
Ανασα παιρνει η ψυχη τουτη την στιγμη, καθως τα ματια πολλα ειδαν, τα αυτια πολλα ακουσαν,
η καρδια πολλα ενιωσε, και το μυαλο πολλα σκεφτηκε.
Επι-στρεφω εχοντας ζησει πολλα.
Γυρισα τοπους μακρινους και ακουσα μελωδιες ονειρεμενες.
Επι-στρεφω το μυαλο μου σε πραγματα παραμυθενια,ομορφα...
Καλα μας ταξιδια ξανα.

Κανενας δεν ειναι τελειος

Πειραζει που οταν χαμηλωνουν τα φωτα ονειρευομαι?? Πειραζει που μεσα απ'τους ισκιους,βρισκω το ουρανιο τοξο,πολεμαω με δρακους, και τους νικαω για σενα?? Πειραζει που ακολουθω τις πεταλουδες, σε μονοπατια του ουρανου, και απο εκει στελνω μηνυματα σε αγαπημενους??Πειραζει που για μενα ολα εχουν ψυχη, κι ας ειναι κρεμασμενα με κλωστη??Πειραζει που μαζευω μικρες, μικρες στιγμουλες?? Πειραζει που περιμενω με ανυπομονησια, ολα οσα θελω να ερθουν?? Πειραζει που οσο δυνατος κ αν φαινομαι, ερχονται στιγμες που νιωθω αδυναμος και πληγωμενος?? Και οταν εχω δικιο, θελω ολοι να μ ακουνε, και κανω οτι ειναι δυνατο γι αυτο. Πειραζει??...ομως, οταν κανω λαθη..δεν ειναι αναγκη να μιλατε ολοι μαζι...Κανενας δεν ειναι τελειος.... Ουτε εγω...

Σφυξ'τη γροθια σου

Μη κοιτάς ποιος βρίσκεται δίπλα σου απόψε
ούτε το μέρος που ανταμώσαμε τι είναι.
Χίλια κομμάτια την μιζέρια σου κόψε
κι αν το λέει η ψυχούλα σου μείνε.
Μείνε πλάι σ' αυτά που δειλούς ξεμπροστιάζουν
κι αν σε τρομάξουν λιγάκι, μαζέψου.
Ή τράβα εκεί που οι ξεπεσμένοι γιορτάζουν,
μα εγώ προτείνω, άντεξε, σκέψου.
Δε σου πάσαρα ποτέ λύσεις κι ευκολίες,
μα εσύ στραβά με πήρες ή μ' αγαπάς.
Την διάφορα την έκανες στις δυσκολίες
κι ακόμα αντέχεις καλά το πας.
Χρεώνεις τ' άδικα, έχεις συνέπεια
στους δήθεν χαρίζεις εφιάλτες।
Μα όσο αντέχω, θέλω να σκέφτεσαι
κι όσο αντέχεις, για πάρτη σου θα 'μαι
στη σκηνή κι όσο το χαίρεσαι
θα 'σαι ανάσα μου, θα 'σαι θυμάμαι.
Ψηλά το κεφάλι, σφίξ' τη γροθιά σου.
Σκυφτοί είναι μόνο οι ντροπιασμένοι.

BD FOXMOOR

Δεν ειμαι καμια στατιστικη,και παραειμαι συνηθισμενος για ταινια hollywood-ιανι... Χωρις ταυτοτητα νιωθω,και ας την εχω στην τσεπη μου...

Οι αγγελοι μαθαινουν να πετανε

Περασαν οι χειμωνες...
Ετρεξα το βλεμμα της ξανα...Ν'αντικρυσω...
ΕΙΔΑ ΕΝΑ ΦΩΣ
Μα ηταν σκοταδι।
ΕΙΔΑ ΜΙΑ ΣΚΙΑ
Μα ημουν εγω

ΕΙΔΑ ΕΝΑΝ ΑΓΓΕΛΟ
Μα ηταν ψεμα

Κλειδωσα τον χρονο σε εναν παλιο καθρευτη
και τον εσπασα να μην ξανακυλισει।
Ενα κομματι ακομα ματωνει την καρδια μου
για ενα δακρυ απο τα ματια της।
Και με ειπε μην δακρυζεις,
ο πονος δεν τελειωνει ποτε।
Και την πνοη μου την στερνη,
πανω στα μεταξενια της φτερα την αφησα,
και με ταξιδεψε, εκει που οι αγγελοι μαθαινουν να πετανε...

Βάζω λίγο σκοτάδι και λιγάκι βροχή

για να σου φτιάξω μια παράξενη αρχή
και να σε ξεμακρύνω λίγο από τη σκέψη σου
που έτσι κι αλλιώς σε συνερίζεται το κέφι σου.
Σε πάω σε δρόμο μικρό, σε σοκάκι παλιό
σ' ένα αιώνια ποτισμένο απ' το κρασί καπηλειό,
μέρος κακόφημο, ακόμα και για το στοχασμό μου
που ούτε κι ο φόβος δε με φέρνει στ' όνειρό μου.

Εδώ λοιπόν, θα μοιραστώ μια ιστορία μαζί σου
που 'ναι σα να συνέβη χθες και ορκίσου
αν σε πειράξει τόσο που ντραπείς
πουθενά να μη τη πεις.


Ελειπα μηνες...Ημουνα καπου μακρια...
Με φεραν πισω δυνατες φωνες...Και καποιες τυψεις,
που με ειπαν πως καπου εδω εχω γεννηθει και εχω πεθανει
χιλιαδες φορες...