Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010

Δεν μεγαλωσα ποτε

Ενα τελευταιο αντιο...
Σε ολους τους φιλους...
Ολα τα ομορφα καποτε τελειωνουν, για να αρχισουν ομορφοτερα (της jacki, να εισαι καλα οπου και αν βρισκεσε).
Καπως ετσι φτασαμε στο τελος...
Σας αποχαιρετω με λιγους στιχους...











Δεν μεγαλωσα ποτε, ειμαι ακομα ενα παιδι,
Μενω αυτος που ηξερες, με την γροθια παντα σφυχτη.
Οταν τα ματια μου δεν κλεινουν, οταν τα χερια παγωνουν,
Οταν τα βραδια που σκεφτομαι ποτε δεν ξημερωνουν,
Οταν το βιβλιο της ζωης, μονος μου ξεφυλλιζω,
Οταν την σκεψη κανω ζωγραφια.
Θα ηταν παντοτε μαζι μου, ομως εφυγε μακρια,
Τον Νικολα μες στο μποζα, παντα λιωμα να γελαει,
Και οταν δυσκολες με βρικανε το χερι να με κραταει.
Τον Κυριακο να με χωνει, μες στα κολπα απο μιρκο,
Τον Τρανο μου να με δειχνει πως σωστα να οδηγω,
Την μανα μου να παλευει, τιποτα να μην μου λειψει
Και αν το στραβο δρομο παρω, τον σωστο αυτη να μου δειξει,
Θυμαμαι επισης καλοκαιρια, τα βραδια μου στο στρατο,
Στο ματζεστικ να αραζουμε να τρωμε παγωτο.
Και το πρωι ποτε στο μαθημα, στον Γιαννη για καφε,
Δεν μας νοιαζανε τα φραγκα, ολα ηταν κυριλε.
Με τον Κωστα, μεθυσμενες συζητησεις στο παγκακι,
Με ρετσινα κοκα κολα και αντε να βγαζαμε ακρη,
Οσα περασα στο μποζα, και ποτε δεν τα ξεχνω,
Εκει που γνωρισα εκεινη, και με εμαθε να αγαπω,
Δεν μεγαλωσα ποτε, μενω ακομα ενα παιδι,
Τα λεω ακομα με τον ***, δεν πεθανε, μεσα μου ζει.

Κλεινω τα ματια μου, κουραστηκα,
ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ! ΟΤΑΝ ΕΦΗΒΟΣ ΘΑ ΠΑΨΩ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΑΓΩΣΕΙ!

Τρίτη 1 Ιουνίου 2010

Σημαδι


Παλι θλιμενος...
Παλι χειμωνας...
Παλι βροχη...
Παλι βαραινω...
Σβηνουν τα φωτα...
Κατω ο κοσμος απο την "σκηνη"...
Και εγω επιμενω...
Χαρτια σκισμενα, γεματα στιχους
Γεματα ονειρα και νοσταλγιες
Γεματα φιλους, γεματα ερωτες,
Στην γειτονια μου φωτογραφιες...
Παλι σαν φαντασμα που βρισκει σκεψεις,
Ενα κερι θα αναψω...
Τα ιδια λογια, παλι αγκαλιες...
Ποιος μου τα ειπε?
Που τα θυμαμαι?
Παλι η νυχτα, καποιο τραγουδι, ψυχες, φωνες το καλοκαιρι
Και παντα μια σχεση οταν τελειωσει...
Στανταρ θα κανει πως δεν σε ξερει...
Παλι μιλαω, παλι γελαω, παλι δακρυζω, παλι τα σπαω...
Ακροβατω στην φαντασια μου,
Και σαν εχω στιχους, τους κοιταω...

Σ'αγαπησα πολυ και ας μην μεινουμε 2 ξενοι...!

Τετάρτη 26 Μαΐου 2010

Θανατοποινητης

Παιδια πιστευω οτι αξιζει να το ακουσει καποιος. Ακομα και αν δεν ακουτε τετοιου ειδους μουσικη. Ειναι ενα ειδος ποιησης και αυτο.

Τετάρτη 19 Μαΐου 2010

Αλλη μια δυσκολη μερα περασε...
Και?
ΠΟΤΕ μην κατσουφιαζεις, γιατι ΠΟΤΕ δεν ξερεις ποιος μπορει να ερωτευτει το χαμογελο σου...
Χαμενη μερα ωστοσο, δεν ειναι μια δυσκολη μερα...
Χαμενη μερα ειναι η μερα που δεν χαμογελασαμε, που δεν νιωσαμε αυτους που αγαπαμε, που δεν ειπαμε συγνωμη, σε θελω, σε χρειαζομαι, σε εχω αναγκη, σ'αγαπαω.
Ισως τελικα η ζωη να μην κανει χαρες...Και ο καθενας να εχει διπλα του αυτο που του αξιζει...!

Σάββατο 15 Μαΐου 2010

Η σκιά σου και εγώ

Πάλι απόψε μιλώ με τη σκιά σου. Μέρες τώρα είναι η μόνη συντροφιά απο τότε που έφυγες με κυνηγά και εγώ τη διώχνω μακριά. Γιατί πονάω καλή μου μακριάσου δίχως την αγκαλιά σου τα χάδια σου και τα φιλιά σου. Ξαναγύρισε κοντά μου δώσμου πίσω τη χαρά μου σε λατρεύω έρωτά μου είσαι η ανάσα η καρδιά μου. Ονειρό μου γύρισε πάλι κοντά μου δεν αντάχω άλλο δεν μπορώ κάθε μέρα πιο πολύ σε αναζητώ.

Κυριακή 9 Μαΐου 2010

Η τραγωδιες στην ζωη

Πολυ συχνα οι αληθινες τραγωδιες της ζωης συμβαινουν με τροπο τοσο ακαλαισθητο, που μας πληγωνουν με την ωμη τους βια, με την απολυτη ασυναρτησια τους, μ'αυτη την γελοια ελλειψη καθε νοηματος, καθως και την ολοκληρωτικη ελλειψη κομψοτητας και υφους! Μας επηρεαζουν με τον ιδιο τροπο που μας επηρεαζει και η χυδαιοτητα! Μας δημιουργουν την εντυπωση μιας απροκαλυπτης, κτηνωδους δυναμης που μπροστα της επαναστατουμε.

Μερικες φορες ομως, συμβαινει στην ζωη μας μια τραγωδια, που εχει τα καλλιτεχνικα στοιχεια της ομορφιας. Αν αυτα τα στοιχεια της ομορφιας, ειναι αληθινα, η υποθεση αποκτα αλλη διασταση και αφυπνιζει μεσα μας την αισθηση της θεατρικης εντυπωσης. Ανακαλυπτουμε ξαφνικα, οτι δεν ειμαστε πια οι ηθοποιοι, αλλα οι θεατες του εργου. Ή μαλλον, ειμαστε και τα δυο. Παρατηρουμε τους εαυτους μας, και το θαυμα του θεαματος μας μαγευει.

Δευτέρα 3 Μαΐου 2010

Το στεκι των ωραιων

Με 200 αγοραζεις μια γνωμη ή κατι ακομη,
Ή πιο ευκολα ακομη, εξαγοραζεις μια συγνωμη.
Με 50 παραπανω θα βρεις μια αμαρτια,
Και εκει πανω αν θελεις χτιζεις μια πολυκατοικια.
Με 300 ξεφτυλιζεις οποιον εχει αντιρρησεις
Και οι αποψεις σου αμεσως φιγουραρουν στις ειδησεις.
Μην δινεις σημασια σε οτι κανουνε οι αλλοι,
Πληρωνεις κατι ακομα και την εχεις πιο μεγαλη.
Αν θελεις παλι βρισκεις και καλυτερη τιμη,
Αφου εχουν μεγαλη αξια πλεον οι αριθμοι.
Με θεληση καλη, βρισκεις τροπους να πληρωσεις 
Υπαρχουν τοκογλυφοι και γραμματια με δοσεις.
Πουλας και αγοραζεις οσα θελεις και οτι θελεις,
Ανοιγεις 2 μπαρακια μες στο κεντρο της κυψελης.
Εισπρατεις προστασια απο ξενη ιδικτησια,
Και κανεις περιουσια απο ξενη ιδιοκτησια.
Κανεις μια λεσχη, ριχνεις μεσα 2 φρουτακια,
Και απο πισω μια καβατζα με 1-2 δωματιακια.
Ντεκορ 2 καθρευτες και φωτακια απο νεον
Και απ'εξω η ταμπελα, "ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΩΝ ΩΡΑΙΩΝ"

Υ.Γ: Με τα νεα μετρα...Η ζωη μας πιο δυσκολη θα γινει...Δεν θα παψουμε να ζουμε ομως, ουτε να ονειρευομαστε...Το στεκι των ωραιων...Ελπιζω να καταλαβατε ποιο ειναι...!
Καλη εβδομαδα!