Η σκιά σου και εγώ

Πάλι απόψε μιλώ με τη σκιά σου. Μέρες τώρα είναι η μόνη συντροφιά απο τότε που έφυγες με κυνηγά και εγώ τη διώχνω μακριά. Γιατί πονάω καλή μου μακριάσου δίχως την αγκαλιά σου τα χάδια σου και τα φιλιά σου. Ξαναγύρισε κοντά μου δώσμου πίσω τη χαρά μου σε λατρεύω έρωτά μου είσαι η ανάσα η καρδιά μου. Ονειρό μου γύρισε πάλι κοντά μου δεν αντάχω άλλο δεν μπορώ κάθε μέρα πιο πολύ σε αναζητώ.

Η τραγωδιες στην ζωη

Πολυ συχνα οι αληθινες τραγωδιες της ζωης συμβαινουν με τροπο τοσο ακαλαισθητο, που μας πληγωνουν με την ωμη τους βια, με την απολυτη ασυναρτησια τους, μ'αυτη την γελοια ελλειψη καθε νοηματος, καθως και την ολοκληρωτικη ελλειψη κομψοτητας και υφους! Μας επηρεαζουν με τον ιδιο τροπο που μας επηρεαζει και η χυδαιοτητα! Μας δημιουργουν την εντυπωση μιας απροκαλυπτης, κτηνωδους δυναμης που μπροστα της επαναστατουμε.

Μερικες φορες ομως, συμβαινει στην ζωη μας μια τραγωδια, που εχει τα καλλιτεχνικα στοιχεια της ομορφιας. Αν αυτα τα στοιχεια της ομορφιας, ειναι αληθινα, η υποθεση αποκτα αλλη διασταση και αφυπνιζει μεσα μας την αισθηση της θεατρικης εντυπωσης. Ανακαλυπτουμε ξαφνικα, οτι δεν ειμαστε πια οι ηθοποιοι, αλλα οι θεατες του εργου. Ή μαλλον, ειμαστε και τα δυο. Παρατηρουμε τους εαυτους μας, και το θαυμα του θεαματος μας μαγευει.

Το στεκι των ωραιων

Με 200 αγοραζεις μια γνωμη ή κατι ακομη,
Ή πιο ευκολα ακομη, εξαγοραζεις μια συγνωμη.
Με 50 παραπανω θα βρεις μια αμαρτια,
Και εκει πανω αν θελεις χτιζεις μια πολυκατοικια.
Με 300 ξεφτυλιζεις οποιον εχει αντιρρησεις
Και οι αποψεις σου αμεσως φιγουραρουν στις ειδησεις.
Μην δινεις σημασια σε οτι κανουνε οι αλλοι,
Πληρωνεις κατι ακομα και την εχεις πιο μεγαλη.
Αν θελεις παλι βρισκεις και καλυτερη τιμη,
Αφου εχουν μεγαλη αξια πλεον οι αριθμοι.
Με θεληση καλη, βρισκεις τροπους να πληρωσεις 
Υπαρχουν τοκογλυφοι και γραμματια με δοσεις.
Πουλας και αγοραζεις οσα θελεις και οτι θελεις,
Ανοιγεις 2 μπαρακια μες στο κεντρο της κυψελης.
Εισπρατεις προστασια απο ξενη ιδικτησια,
Και κανεις περιουσια απο ξενη ιδιοκτησια.
Κανεις μια λεσχη, ριχνεις μεσα 2 φρουτακια,
Και απο πισω μια καβατζα με 1-2 δωματιακια.
Ντεκορ 2 καθρευτες και φωτακια απο νεον
Και απ'εξω η ταμπελα, "ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΩΝ ΩΡΑΙΩΝ"

Υ.Γ: Με τα νεα μετρα...Η ζωη μας πιο δυσκολη θα γινει...Δεν θα παψουμε να ζουμε ομως, ουτε να ονειρευομαστε...Το στεκι των ωραιων...Ελπιζω να καταλαβατε ποιο ειναι...!
Καλη εβδομαδα!

Σαν συγχρονος Βεγγος

Ενα ευχαριστω να πω...
Ενα...Συγνωμη στον εαυτο μου?
Δεν ξερω πραγματικα....
Σαν τον βεγγο καθε μερα τρεχω για πολλους...Ξερουν αυτοι ποιοι ειναι...
Και...Ωρες, ωρες σκεφτομαι, μα καλα, ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΑΜΕ ΕΤΣΙ?ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ "ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ" ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ?
Ναι...Δεν ειμαι καλα, αν αυτο θες να με ρωτησεις  (Δ)...Εχω πιασει πατο...
Και τωρα τι κανω?Να συνεχισω να τρεχω σαν τον Βεγγο??

Αχ αυτες οι γυναικες...

Οι γυναικες μας μεταχειριζονται ακριβως οπως και η ανθρωποτητα φερετε στους θεους της. Μας εκφραζουν την λατρεια τους και μας φορτωνονται συνεχως ζητωντας μας να κανουμε κατι γι'αυτες. Οι γυναικες, οπως ειπε καποτε ενας πνευματωδεις Γαλλος (Δεν θυμαμαι ονομα), μας εμπνεουν την επιθυμια να δημιουργησουμε αριστουργηματα και ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ!

Υ/Γ: Αυτο σαν μια γενικοτερη παρατηρηση...Με αρορμη ενα γεγονος με την Δημητρα (βλ. προηγουμενο ποστ).

Even an end...Has a start

Μπορω να συμμεριστω τα παντα εκτος απο την δυστηχια.

Τη δυστηχια με τιποτα δεν μπορω να την δεχτω!Ειναι τοσο ασχημη, τοσο φριχτη, τοσο καταθληπτικη. Υπαρχει κατι τρομερα νοσηρο στην συμπαθεια των συγχρονων μας για τον πονο του αλλου.

Θα'πρεπε να μας συγκινουν χρωματα, η ομορφια, η χαρα της ζωης. Οσο λιγοτερα λεμε για τις πληγες της ζωης, τοσο καλυτερο!

Ισως τελικα το αληθινο μυστικο της ζωης να ειναι η αναζητηση της ομορφιας!

Και για να ξεφυγουμε λιγο απο την μιζερια και την δυστηχια, ας ακουσουμε ενα τραγουδι που πιστευω οτι μπορει να μας κανει να πιστεψουμε ξανα στην δυναμη της αγαπης προς τον εαυτο μας.
Aς ταξιδεψουμε για λιγο ολοι μας!

Melwa

Παμε μια βολτα στην Σιερα Λεονε στην Αφρικη,
Σε ενα μικρο χωριο, μια βροχερη Κυριακη
Πραγμα σπανιο για τα ζεστα εκεινα μερη,
Τρυπωνoυμε σε μια καλυβα μερα μεσημερι
Για να γλυτωσουμε για λιγο απο την μπορα,
Οπως θελει να γλιτωσει απο εμας αυτη η χωρα.
Μεσα, υπηρχαν μονο κατι στοιβαγμενα τσουβαλια,
Και τα δυο τα βρεγμενα μας κεφαλια.
Μα οχι για πολυ, ακουμε συρσιματα,
Και στην λασπη απ'εξω ακουμε βηματα,
Μια λευκη γυναικα, με ενα μαυρο κοριτσακι
Λαβωμενο απο μαχαιρι στο μικρο του χερακι.
Τρομαξανε και οι 2 με εμας, στο εμπα.
Η λευκη δασκαλα Μαιρη και η Melwa.
Αφου ησυχασανε με εμας αρχισε η Μαιρη να μας λεει,
Τι συνεβει πριν, και σφυγκοταν να μην κλαιει
Για το πανεμορφο αυτο πλασμα, που ηταν μαζι της,
Που ενος στρατιωτη το χερι, ειχε χαραξει το κορμι της
Η melwa βλεπεις δεν κανει ευκολα φιλο,
Γιατι λεει μια ιστορια, για εναν μαυρο σκυλο...!