Even an end...Has a start

Μπορω να συμμεριστω τα παντα εκτος απο την δυστηχια.

Τη δυστηχια με τιποτα δεν μπορω να την δεχτω!Ειναι τοσο ασχημη, τοσο φριχτη, τοσο καταθληπτικη. Υπαρχει κατι τρομερα νοσηρο στην συμπαθεια των συγχρονων μας για τον πονο του αλλου.

Θα'πρεπε να μας συγκινουν χρωματα, η ομορφια, η χαρα της ζωης. Οσο λιγοτερα λεμε για τις πληγες της ζωης, τοσο καλυτερο!

Ισως τελικα το αληθινο μυστικο της ζωης να ειναι η αναζητηση της ομορφιας!

Και για να ξεφυγουμε λιγο απο την μιζερια και την δυστηχια, ας ακουσουμε ενα τραγουδι που πιστευω οτι μπορει να μας κανει να πιστεψουμε ξανα στην δυναμη της αγαπης προς τον εαυτο μας.
Aς ταξιδεψουμε για λιγο ολοι μας!

Melwa

Παμε μια βολτα στην Σιερα Λεονε στην Αφρικη,
Σε ενα μικρο χωριο, μια βροχερη Κυριακη
Πραγμα σπανιο για τα ζεστα εκεινα μερη,
Τρυπωνoυμε σε μια καλυβα μερα μεσημερι
Για να γλυτωσουμε για λιγο απο την μπορα,
Οπως θελει να γλιτωσει απο εμας αυτη η χωρα.
Μεσα, υπηρχαν μονο κατι στοιβαγμενα τσουβαλια,
Και τα δυο τα βρεγμενα μας κεφαλια.
Μα οχι για πολυ, ακουμε συρσιματα,
Και στην λασπη απ'εξω ακουμε βηματα,
Μια λευκη γυναικα, με ενα μαυρο κοριτσακι
Λαβωμενο απο μαχαιρι στο μικρο του χερακι.
Τρομαξανε και οι 2 με εμας, στο εμπα.
Η λευκη δασκαλα Μαιρη και η Melwa.
Αφου ησυχασανε με εμας αρχισε η Μαιρη να μας λεει,
Τι συνεβει πριν, και σφυγκοταν να μην κλαιει
Για το πανεμορφο αυτο πλασμα, που ηταν μαζι της,
Που ενος στρατιωτη το χερι, ειχε χαραξει το κορμι της
Η melwa βλεπεις δεν κανει ευκολα φιλο,
Γιατι λεει μια ιστορια, για εναν μαυρο σκυλο...!

Ισως ειρωνια

Φιλοι μου...
Καπου εδω νομιζω οτι ηρθε το τελος για τα ποιηματα...
Θα συνεχισω να γραφω, αλλα...Δεν θα δημοσιευω πλεον...
Για προσωπικους λογους...
Τωρα πλεον, θα δειξει ο καιρος προς τα που θα περιστραφουν τα νεα θεματα...!



Με την σειρα μου να ευχηθω και εγω καλο πασχα. Η ανασταση του Κυριου να φερει και την ανασταση στις ψυχες μας, γιατι ειναι πληγωμενες, απο ολα αυτα που συμβαινουν γυρω μας!

Αδυναμιες δυναμεων

Βγαλε μου τα ματια: Μπορω να δω.
Κλεισε τ'αυτια μου: Μπορω να σε ακουσω.
Και διχως ποδια, μπορω να ερθω σε σενα.
Και διχως στομα, μπορω να σ'εξορκισω.
Σπασε τα μπρατσα μου: Θα σε κρατα η καρδια μου.
Χερι σαν να ειναι φυλακισμενο.
Πνιξε μου την καρδια: Το μυαλο μου θα χτυπα.
Κι αν ριξεις στο μυαλο μου φωτια,
Θα σε κρατω μες στο αιμα μου κλεισμενη.

Σαν αφηγησεις ενος τρελού

Θελω δυο λογια να σου πω,
Μα δεν ξερω πως να τ'αρχισω.
Φοβαμαι να γυρισω πισω,
Και ομως τα ονειρα καθε μερα
Με γυριζουν εκει,
Θελω να ζησω, μα ο χρονος μου τελειωνει
Και πρεπει να σ'αφησω.
Παμε ξανα απ'την αρχη, ισως πετυχει.

Κατοικος σε εναν πλανητη που λεγετε γη
Θελω να φυγω, ισως φυγουμε μαζι
Σε ενα μελλον που εχω φτιαξει για εμας λιγο πιο ωραιο.
Σ΄αυτο το μελλον παντα ειμαστε μαζι.
Εκει τα ονειρα μου δεν ειναι ντυμενα
Με υποσχεσεις ψευτικες, και ολα εξαρτονται απο μενα.
Μπορω τον κοσμο να γκρεμισω, να τον ξαναχτισω
Εκει ειμαι ο θεος, μπορω αγαπη να χαρισω.
Μπορω να σβησω απ'την  μνημη σου τα παντα,
Να μην θυμασε τιποτα,
Να μην υπαρχω εγω, αυτο το μερος και οτι αλλο θες μπορω
Να γραφω εγω για'σενα και ας μην με ξερεις ακομα.

Θελω τοσο, να φυγω απο δω,
Να πεταξω σαν ηρωας, πανω απ'τον ατλαντικο.
Να μπορω να αγαπαω αυτα που θελω

Σαν αφηγησεις ενος τρελου...
Να χαθω...

Και ακομα κοιταω την βροχη...
Και μου θυμιζει εσενα...
Βασικα...Ειναι τοσα πολλα που θελω να σου πω...
Αλλα δεν εισαι εδω...!

Μονο να'ξερες

Για αλλο ενα βραδυ, το φεγγαρι φωτιζει το σκοταδι της ψυχης μου,
Συντροφια μοναδικη, μες το ταξιδι της ζωης μου.
Και το ξερει...
Ειναι στιγμες, που το νιωθω να υποφερει με μενα, και του μιλαω για'σενα...
Του λεω ποσο σ'αγαπαω. Με βλεπει να δακρυζω, και δακρυζει και αυτο.
Μες τον ουρανο μοναχικο ειναι φεγγαρι, σαν και μενα στη γη...
Αυτου του λειπουν τ'αστερια, εμενα μου λειπεις εσυ.
Και οταν κοιμαμαι, λυπαμε, γιατι σε βλεπω στα ονειρα μου,
Και θυμαμαι...Θυμαμαι πως σου φερθηκα σκαρτα...
Θυμαμαι βραδια...Που με δακρυα στα ματια σε σκεφτομουν, σ'αγαπουσα,
Μα φοβομουν να στο δειξω.
Το ξερω αθελα μου, σου προκαλεσα πονο, ομως μιλαω απο καρδιας.
Οτι εγινε με εμας, ειναι δικη μου ευθυνη.
Οι εποχες εχουν βαρυνει την ψυχη μου, μονο να ξερες...
Πως θελω να σε μεσα στην ζωη μου...

Ο,τι χειροτερο

ΧΑΛΙΑ...

Παραπαταω στον δρομο, περνανε διπλα μου  τα αυτοκινητα

To μπουκαλι στο χερι αδειο, σημερα εχασα την ακριβεια.

Ειναι σιγουρα οτι χειροτερο μου εχει συμβει, κομμενη η αναπνοη,

Σκοτεινιασε ο χρονος, την παγωμενη αυτη στιγμη.

ΡΙΓΟΣ

Και εγω να προσπαθω να βρω αισθησεις.

Δεν μπορω, χανω τον ελεγχο, μες στην θολουρα θα πνιγω.

Μπαινω σε λαθος αυτοκινητο, εχω πορεια μπερδεμενη,

Σπαω καθρευτες και ο δρομος επικινδυνα μικραινει

Ειμαι ενα βημα πριν το τελος, και το φλερταρω ανοιχτα,

Σταζει ο ιδρωτας κρυος, κατι ενεργει πολυ βαθεια...

Εγινα ενα με το χωμα, το αλκοολ με βυθισε σε κομα

Πηρα λαθος δρομο, αυτη η στροφη...

Τα πραγματα πηραν λαθος τροπη

Η θυμηση ειναι τραγικη.

Κριμα γιατι μου το ειχες πει,

Προσεχε πριν την αυγη, να εισαι νηφαλιος, να εχεις προκοπη

ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ...

Ημουν αντιθετος στα λογια σου, δεν σ'ακουσα την πατησα,

Τωρα τις καρδιες μας κλονησα, και το καλο μου εβλαψα.

Το πρωινο δεν ηταν σαν τα αλλα, ηταν μουντο

Εμοιαζε με κινηματογραφο βουβο

Ηθελα καποιον να μου μιλησει, μα δεν βρηκα ουτε εναν.