Κοιτα να δεις πως η ζωη τα φερνει...
Και εμεις οι τοσο ερωτευμενοι, λογια στιγμης...
Κοιτα εμας, ενα τοπιο πολεμου.
ΚΟΙΤΑ ΠΟΝΑΣ!
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΣ?
Αχ να γινοταν θεε μου να ελεγες πως μ'αγαπας...

Ονειρα

Εχετε δει ποτε ενα ονειρο που να φανταζει τοσο πραγματικο?
Να νιωθεις το αγγιγμα στο δερμα, την ανασα στον λαιμο σου.
Σαν να ζεις μια αλλη ζωη, μια αλλη πραγματικοτητα.
 Ζεις κατι που δεν σου ανηκει. Και ας ειναι τοσα που σε ενωνοουν.
Ειναι και αλλα ονειρα που ευχεσαι να μην ειχες δει ποτε. Που παιρνουν τον παλμο απ'την καρδια σου.
Που σε τρομαζουν με την ωμη τους βια, με τον ακαλαισθητο τροπο που διαδραματιζονται τα γεγονοτα.

Κατι θελουν να μας πουν ολα ομως. Αν κατσεις και τα σκεφτεις, ισως εκει ζουμε οσα φοβομαστε και οσα ονειρευομαστε.
Ποιος ξερει?
Κλεισε τα ματια και ονειρεψου...
Καληνυχτα.

Αγαπησαμε καρδια μου.

Ελπιζω να μην μου κρατας κακια που σε μοιραζομαι.
Μα, ειναι οι στιγμες τοσο δυνατες, που ακομα και ο χτυπος σου αντηχει στ'αυτια μου.
Αγαπησαμε καρδια μου,
Και το αυριο ανεκπληρωτο φανταζει μακρια της, μα και ο χρονος τομαρι στην πλατη του χαρου οταν δεν ειμαι μαζι της.
Μας καρφωσαν και εμας τα βελι του ερωτα. Τι και αν το αιμα επιξε? Νερο δεν γινεται!
Η αγαπη μας ξεπερναει τα παντα!

Ετσι και αλλιως

"Ετσι και αλλιως,να επιστρεψω δεν μπορω, σ´εναν παραδεισο που μ´εδιωξε και να'μαι!"

-Σ´αγαπω αλλα κατι λειπει.Πρεπει να φυγεις.
-Το ξερω οτι ετσι πρεπει να γινει.Εφταιξα...
-Δεν θελω να σε στενοχωρησω,αλλα κατι πρεπει να κανουμε.Δεν μπορω 2 χρονια τωρα.
-Δεν θα σ´αφησω ποτε.Ακομα και αν φυγω θα ειμαι παντα δικος σου.Καλυτερα να μεινουμε χωρια λιγο καιρο,παρα για ολη μας την ζωη.
-Ετσι ακριβως...

Και καπως ετσι,το "ξωτικο" χαθηκε...

To be continued...

Η επι-στροφη

Περασε καιρος.
Εχω πολλα να γραψω.
Σαπισαν μεσα μου οι λεξεις δυο χρονια τωρα.
Περασε ο καιρος.
Τα πραγματα αλλαξαν.
Αλλαξα και εγω ο ιδιος μεσα σ'αυτα τα 2 χρονια.
Περασε ο καιρος.
Πιο ωριμος πλεον.
Αποφασισα να γυρισω στην αγκαλια που μ'αγαπησε.
Ανασα παιρνει η ψυχη τουτη την στιγμη, καθως τα ματια πολλα ειδαν, τα αυτια πολλα ακουσαν,
η καρδια πολλα ενιωσε, και το μυαλο πολλα σκεφτηκε.
Επι-στρεφω εχοντας ζησει πολλα.
Γυρισα τοπους μακρινους και ακουσα μελωδιες ονειρεμενες.
Επι-στρεφω το μυαλο μου σε πραγματα παραμυθενια,ομορφα...
Καλα μας ταξιδια ξανα.

Κανενας δεν ειναι τελειος

Πειραζει που οταν χαμηλωνουν τα φωτα ονειρευομαι?? Πειραζει που μεσα απ'τους ισκιους,βρισκω το ουρανιο τοξο,πολεμαω με δρακους, και τους νικαω για σενα?? Πειραζει που ακολουθω τις πεταλουδες, σε μονοπατια του ουρανου, και απο εκει στελνω μηνυματα σε αγαπημενους??Πειραζει που για μενα ολα εχουν ψυχη, κι ας ειναι κρεμασμενα με κλωστη??Πειραζει που μαζευω μικρες, μικρες στιγμουλες?? Πειραζει που περιμενω με ανυπομονησια, ολα οσα θελω να ερθουν?? Πειραζει που οσο δυνατος κ αν φαινομαι, ερχονται στιγμες που νιωθω αδυναμος και πληγωμενος?? Και οταν εχω δικιο, θελω ολοι να μ ακουνε, και κανω οτι ειναι δυνατο γι αυτο. Πειραζει??...ομως, οταν κανω λαθη..δεν ειναι αναγκη να μιλατε ολοι μαζι...Κανενας δεν ειναι τελειος.... Ουτε εγω...

Σφυξ'τη γροθια σου

Μη κοιτάς ποιος βρίσκεται δίπλα σου απόψε
ούτε το μέρος που ανταμώσαμε τι είναι.
Χίλια κομμάτια την μιζέρια σου κόψε
κι αν το λέει η ψυχούλα σου μείνε.
Μείνε πλάι σ' αυτά που δειλούς ξεμπροστιάζουν
κι αν σε τρομάξουν λιγάκι, μαζέψου.
Ή τράβα εκεί που οι ξεπεσμένοι γιορτάζουν,
μα εγώ προτείνω, άντεξε, σκέψου.
Δε σου πάσαρα ποτέ λύσεις κι ευκολίες,
μα εσύ στραβά με πήρες ή μ' αγαπάς.
Την διάφορα την έκανες στις δυσκολίες
κι ακόμα αντέχεις καλά το πας.
Χρεώνεις τ' άδικα, έχεις συνέπεια
στους δήθεν χαρίζεις εφιάλτες।
Μα όσο αντέχω, θέλω να σκέφτεσαι
κι όσο αντέχεις, για πάρτη σου θα 'μαι
στη σκηνή κι όσο το χαίρεσαι
θα 'σαι ανάσα μου, θα 'σαι θυμάμαι.
Ψηλά το κεφάλι, σφίξ' τη γροθιά σου.
Σκυφτοί είναι μόνο οι ντροπιασμένοι.

BD FOXMOOR

Δεν ειμαι καμια στατιστικη,και παραειμαι συνηθισμενος για ταινια hollywood-ιανι... Χωρις ταυτοτητα νιωθω,και ας την εχω στην τσεπη μου...

Οι αγγελοι μαθαινουν να πετανε

Περασαν οι χειμωνες...
Ετρεξα το βλεμμα της ξανα...Ν'αντικρυσω...
ΕΙΔΑ ΕΝΑ ΦΩΣ
Μα ηταν σκοταδι।
ΕΙΔΑ ΜΙΑ ΣΚΙΑ
Μα ημουν εγω

ΕΙΔΑ ΕΝΑΝ ΑΓΓΕΛΟ
Μα ηταν ψεμα

Κλειδωσα τον χρονο σε εναν παλιο καθρευτη
και τον εσπασα να μην ξανακυλισει।
Ενα κομματι ακομα ματωνει την καρδια μου
για ενα δακρυ απο τα ματια της।
Και με ειπε μην δακρυζεις,
ο πονος δεν τελειωνει ποτε।
Και την πνοη μου την στερνη,
πανω στα μεταξενια της φτερα την αφησα,
και με ταξιδεψε, εκει που οι αγγελοι μαθαινουν να πετανε...

Βάζω λίγο σκοτάδι και λιγάκι βροχή

για να σου φτιάξω μια παράξενη αρχή
και να σε ξεμακρύνω λίγο από τη σκέψη σου
που έτσι κι αλλιώς σε συνερίζεται το κέφι σου.
Σε πάω σε δρόμο μικρό, σε σοκάκι παλιό
σ' ένα αιώνια ποτισμένο απ' το κρασί καπηλειό,
μέρος κακόφημο, ακόμα και για το στοχασμό μου
που ούτε κι ο φόβος δε με φέρνει στ' όνειρό μου.

Εδώ λοιπόν, θα μοιραστώ μια ιστορία μαζί σου
που 'ναι σα να συνέβη χθες και ορκίσου
αν σε πειράξει τόσο που ντραπείς
πουθενά να μη τη πεις.


Ελειπα μηνες...Ημουνα καπου μακρια...
Με φεραν πισω δυνατες φωνες...Και καποιες τυψεις,
που με ειπαν πως καπου εδω εχω γεννηθει και εχω πεθανει
χιλιαδες φορες...

Παλατια

Ειδα μπροστα στα ματια μου τον αγγελο που δινει την αγαπη,
ειδα ακομα αιμα να τρεχει απ'την καρδια μου.
Κανε κατι γιατι χανομαι,
ονειρο ητανε και πλεον δεν αισθανομαι...
Βρισκομαι σε αλλα μερη καπου μακρια...
ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ'ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑ!
ΗΤΑΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΟΥ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΨΑ,
τα λαθη τοσα πολλα,
και αναμνησεις που με γυρισαν πισω σε ολα αυτα.
ΤΩΡΑ ΝΙΩΘΩ ΠΟΝΟ
ΓΙ'ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΧΑΡΑΖΩ ΤΟΝ ΝΕΟ ΔΡΟΜΟ!
Δεν ανηκω, δεν ανηκεις πουθενα,
δυο πλασματα που δεν εχουν πλεον συντροφια.
Και αμα την αγαπη προσπαθεις και αναζητας,
ισως και εσυ μια μερα, με βρεις εκει ψηλα...
Εκει που μ'αφησες εσυ στα ξαφνικα...


Ειχα την αναγκη να γραψω...
Με επνιγαν τα συναισθηματα....

Δεν μεγαλωσα ποτε

Ενα τελευταιο αντιο...
Σε ολους τους φιλους...
Ολα τα ομορφα καποτε τελειωνουν, για να αρχισουν ομορφοτερα (της jacki, να εισαι καλα οπου και αν βρισκεσε).
Καπως ετσι φτασαμε στο τελος...
Σας αποχαιρετω με λιγους στιχους...











Δεν μεγαλωσα ποτε, ειμαι ακομα ενα παιδι,
Μενω αυτος που ηξερες, με την γροθια παντα σφυχτη.
Οταν τα ματια μου δεν κλεινουν, οταν τα χερια παγωνουν,
Οταν τα βραδια που σκεφτομαι ποτε δεν ξημερωνουν,
Οταν το βιβλιο της ζωης, μονος μου ξεφυλλιζω,
Οταν την σκεψη κανω ζωγραφια.
Θα ηταν παντοτε μαζι μου, ομως εφυγε μακρια,
Τον Νικολα μες στο μποζα, παντα λιωμα να γελαει,
Και οταν δυσκολες με βρικανε το χερι να με κραταει.
Τον Κυριακο να με χωνει, μες στα κολπα απο μιρκο,
Τον Τρανο μου να με δειχνει πως σωστα να οδηγω,
Την μανα μου να παλευει, τιποτα να μην μου λειψει
Και αν το στραβο δρομο παρω, τον σωστο αυτη να μου δειξει,
Θυμαμαι επισης καλοκαιρια, τα βραδια μου στο στρατο,
Στο ματζεστικ να αραζουμε να τρωμε παγωτο.
Και το πρωι ποτε στο μαθημα, στον Γιαννη για καφε,
Δεν μας νοιαζανε τα φραγκα, ολα ηταν κυριλε.
Με τον Κωστα, μεθυσμενες συζητησεις στο παγκακι,
Με ρετσινα κοκα κολα και αντε να βγαζαμε ακρη,
Οσα περασα στο μποζα, και ποτε δεν τα ξεχνω,
Εκει που γνωρισα εκεινη, και με εμαθε να αγαπω,
Δεν μεγαλωσα ποτε, μενω ακομα ενα παιδι,
Τα λεω ακομα με τον ***, δεν πεθανε, μεσα μου ζει.

Κλεινω τα ματια μου, κουραστηκα,
ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ! ΟΤΑΝ ΕΦΗΒΟΣ ΘΑ ΠΑΨΩ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΑΓΩΣΕΙ!

Σημαδι

Παλι θλιμενος...
Παλι χειμωνας...
Παλι βροχη...
Παλι βαραινω...
Σβηνουν τα φωτα...
Κατω ο κοσμος απο την "σκηνη"...
Και εγω επιμενω...
Χαρτια σκισμενα, γεματα στιχους
Γεματα ονειρα και νοσταλγιες
Γεματα φιλους, γεματα ερωτες,
Στην γειτονια μου φωτογραφιες...
Παλι σαν φαντασμα που βρισκει σκεψεις,
Ενα κερι θα αναψω...
Τα ιδια λογια, παλι αγκαλιες...
Ποιος μου τα ειπε?
Που τα θυμαμαι?
Παλι η νυχτα, καποιο τραγουδι, ψυχες, φωνες το καλοκαιρι
Και παντα μια σχεση οταν τελειωσει...
Στανταρ θα κανει πως δεν σε ξερει...
Παλι μιλαω, παλι γελαω, παλι δακρυζω, παλι τα σπαω...
Ακροβατω στην φαντασια μου,
Και σαν εχω στιχους, τους κοιταω...

Σ'αγαπησα πολυ και ας μην μεινουμε 2 ξενοι...!

Θανατοποινητης

Παιδια πιστευω οτι αξιζει να το ακουσει καποιος. Ακομα και αν δεν ακουτε τετοιου ειδους μουσικη. Ειναι ενα ειδος ποιησης και αυτο.

Αλλη μια δυσκολη μερα περασε...
Και?
ΠΟΤΕ μην κατσουφιαζεις, γιατι ΠΟΤΕ δεν ξερεις ποιος μπορει να ερωτευτει το χαμογελο σου...
Χαμενη μερα ωστοσο, δεν ειναι μια δυσκολη μερα...
Χαμενη μερα ειναι η μερα που δεν χαμογελασαμε, που δεν νιωσαμε αυτους που αγαπαμε, που δεν ειπαμε συγνωμη, σε θελω, σε χρειαζομαι, σε εχω αναγκη, σ'αγαπαω.
Ισως τελικα η ζωη να μην κανει χαρες...Και ο καθενας να εχει διπλα του αυτο που του αξιζει...!

Η σκιά σου και εγώ

Πάλι απόψε μιλώ με τη σκιά σου. Μέρες τώρα είναι η μόνη συντροφιά απο τότε που έφυγες με κυνηγά και εγώ τη διώχνω μακριά. Γιατί πονάω καλή μου μακριάσου δίχως την αγκαλιά σου τα χάδια σου και τα φιλιά σου. Ξαναγύρισε κοντά μου δώσμου πίσω τη χαρά μου σε λατρεύω έρωτά μου είσαι η ανάσα η καρδιά μου. Ονειρό μου γύρισε πάλι κοντά μου δεν αντάχω άλλο δεν μπορώ κάθε μέρα πιο πολύ σε αναζητώ.

Η τραγωδιες στην ζωη

Πολυ συχνα οι αληθινες τραγωδιες της ζωης συμβαινουν με τροπο τοσο ακαλαισθητο, που μας πληγωνουν με την ωμη τους βια, με την απολυτη ασυναρτησια τους, μ'αυτη την γελοια ελλειψη καθε νοηματος, καθως και την ολοκληρωτικη ελλειψη κομψοτητας και υφους! Μας επηρεαζουν με τον ιδιο τροπο που μας επηρεαζει και η χυδαιοτητα! Μας δημιουργουν την εντυπωση μιας απροκαλυπτης, κτηνωδους δυναμης που μπροστα της επαναστατουμε.

Μερικες φορες ομως, συμβαινει στην ζωη μας μια τραγωδια, που εχει τα καλλιτεχνικα στοιχεια της ομορφιας. Αν αυτα τα στοιχεια της ομορφιας, ειναι αληθινα, η υποθεση αποκτα αλλη διασταση και αφυπνιζει μεσα μας την αισθηση της θεατρικης εντυπωσης. Ανακαλυπτουμε ξαφνικα, οτι δεν ειμαστε πια οι ηθοποιοι, αλλα οι θεατες του εργου. Ή μαλλον, ειμαστε και τα δυο. Παρατηρουμε τους εαυτους μας, και το θαυμα του θεαματος μας μαγευει.

Το στεκι των ωραιων

Με 200 αγοραζεις μια γνωμη ή κατι ακομη,
Ή πιο ευκολα ακομη, εξαγοραζεις μια συγνωμη.
Με 50 παραπανω θα βρεις μια αμαρτια,
Και εκει πανω αν θελεις χτιζεις μια πολυκατοικια.
Με 300 ξεφτυλιζεις οποιον εχει αντιρρησεις
Και οι αποψεις σου αμεσως φιγουραρουν στις ειδησεις.
Μην δινεις σημασια σε οτι κανουνε οι αλλοι,
Πληρωνεις κατι ακομα και την εχεις πιο μεγαλη.
Αν θελεις παλι βρισκεις και καλυτερη τιμη,
Αφου εχουν μεγαλη αξια πλεον οι αριθμοι.
Με θεληση καλη, βρισκεις τροπους να πληρωσεις 
Υπαρχουν τοκογλυφοι και γραμματια με δοσεις.
Πουλας και αγοραζεις οσα θελεις και οτι θελεις,
Ανοιγεις 2 μπαρακια μες στο κεντρο της κυψελης.
Εισπρατεις προστασια απο ξενη ιδικτησια,
Και κανεις περιουσια απο ξενη ιδιοκτησια.
Κανεις μια λεσχη, ριχνεις μεσα 2 φρουτακια,
Και απο πισω μια καβατζα με 1-2 δωματιακια.
Ντεκορ 2 καθρευτες και φωτακια απο νεον
Και απ'εξω η ταμπελα, "ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΩΝ ΩΡΑΙΩΝ"

Υ.Γ: Με τα νεα μετρα...Η ζωη μας πιο δυσκολη θα γινει...Δεν θα παψουμε να ζουμε ομως, ουτε να ονειρευομαστε...Το στεκι των ωραιων...Ελπιζω να καταλαβατε ποιο ειναι...!
Καλη εβδομαδα!

Σαν συγχρονος Βεγγος

Ενα ευχαριστω να πω...
Ενα...Συγνωμη στον εαυτο μου?
Δεν ξερω πραγματικα....
Σαν τον βεγγο καθε μερα τρεχω για πολλους...Ξερουν αυτοι ποιοι ειναι...
Και...Ωρες, ωρες σκεφτομαι, μα καλα, ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΑΜΕ ΕΤΣΙ?ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ "ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ" ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ?
Ναι...Δεν ειμαι καλα, αν αυτο θες να με ρωτησεις  (Δ)...Εχω πιασει πατο...
Και τωρα τι κανω?Να συνεχισω να τρεχω σαν τον Βεγγο??

Αχ αυτες οι γυναικες...

Οι γυναικες μας μεταχειριζονται ακριβως οπως και η ανθρωποτητα φερετε στους θεους της. Μας εκφραζουν την λατρεια τους και μας φορτωνονται συνεχως ζητωντας μας να κανουμε κατι γι'αυτες. Οι γυναικες, οπως ειπε καποτε ενας πνευματωδεις Γαλλος (Δεν θυμαμαι ονομα), μας εμπνεουν την επιθυμια να δημιουργησουμε αριστουργηματα και ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ!

Υ/Γ: Αυτο σαν μια γενικοτερη παρατηρηση...Με αρορμη ενα γεγονος με την Δημητρα (βλ. προηγουμενο ποστ).