Ένα ποίημα χωρίς τίτλο

Όπου κι αν πάω,
πάντα ονειρεύομαι την επόμενη διαδρομή.
Βρίσκω δρόμους, χάνω δρόμους, μα πάντα θέλω να δω λίγο παρακάτω.
Χρόνια έρχονται,όνειρα αλλάζουν μορφή,και αισθήματα αναζητούν τρόπο να εκφραστούν.
Ανεβαίνω σε γέρικα πλοία με περηφάνια.
"Κατά που φυσά ο άνεμος;" ρωτώ τον καπετάνιο.
"Ανατολικά" μ' απαντά."
Είναι σοφός ο άνεμος. Άστον να μας ταξιδέψει όπως ξέρει" του λέω και χαμογελώ.
Μεγάλα ταξίδια έχω κάνει,αλλά πάντα ζητώ καινούρια.
Ο άνεμος φυσά μόνο για μένα, κι εγώ τον ακολουθώ όπου μου πει.
Ξέρω ότι μ' αγαπά και ξέρει ότι τον αγαπώ.
Η αγάπη μας ένα γέρικο περήφανο πλοίο που τραβάει για την Ανατολή...

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009